Rodzi się ufność...

 Pływam od wyspy do wyspy.... Wiem, że mam oparcie. Boję się wyjścia ze szpitala, boję się przeprowadzki i czy w ogóle sobie poradzę z mnóstwem różnych spraw.Wspomnienia są jak wysepki ufności i tworzą Archipelag Nadziei na Oceanie Istnienia. 

 Staram się osiąść na jednej z wysepek i zaczerpnąć ufności. Wspominam jak moje rodzeństwo pomogło mi w o wiele bardziej skomplikowanych sprawach i jestem spokojniejszy.  I kiedy dzięki zaufaniu stawiam kolejne kroki – one stają się kolejnymi wysepkami. Wspominam moich Rodziców, którzy nie znając języka polecieli do mnie do Rzymu, bo byłem hospitalizowany i miałem mieć poważną operację – i wiem, że miłość rodzicielska daje takiego powera, dzięki któremu można pokonać wszelkie trudności. To kolejna wysepka. Wracam myślą ile razy Bóg mnie podniósł z mojej własnej głupoty, która prowadziła do śmierci. To kolejna wyspa… Warto wspominać, by wzmacniać ufność.